เวลา สองทุ่ม เบอร์ๆหนึ่งก็ปรากฎขึ้นมาบนหน้าจอมือถือซึ่งไร้คนรับ
เวลา สามทุ่ม ป้าที่เพิ่งเสร็จงานก็เดินมาเจอตอนแรกก็สงสัยเลยโทรกลับแต่ไร้ซึ่งคนรับสายเช่นกัน(ออกแนวเวรกรรมไงก็ไม่รู้)(เครียดแต่แอบตลก)
เลยไปหาเบอร์จากซองยาของโรงพยาบาลสัตว์เบอร์ใกล้เคียงกันมากๆซึ่งตอนนี้อีป้าคิดได้ สองอย่าง
อย่างแรก ทาโร่มันจากเราไปแล้วเหรอไม่จริงใช่มั้ย
อย่างสอง หมอคงจะมาถามเรื่องฉีดยาอีกตัวรึเปล่า
แต่สมองและจิตใจมันคิดไปแล้วล่ะว่ามันคงเป็นอย่างแรกแน่ๆเมื่อวานที่ไปเยี่ยมมันถูกถอดสายน้ำเกลือไปแล้วตอนนั้นเอะใจแต่ไม่กล้าถามกลัวคำตอบ
ตอนนี้ก็ร้อนใจโรงบาลสัตว์มันต้องมีคนมารับสายซักคนสิมันต้องมีคนดูแลซักคนสิแต่ทำไมไม่มีคนรับสาย เสียใจ เสียใจ เสียใจ อารมณ์มันมีแค่นี้
ตอนนี้ค่าหมออัพเกรดถึงหมื่นยังนะ ทุ่มเทมากมายก็ยื้อชีวิตไม่ได้เลยเหรอให้มันยังอยู่กับเราอีกนานกว่านี้ได้มั้ย ถ้ามันจากไปมันคงเหงาสินะที่ไม่มีเจ้าของที่รักมันอยู่ข้างๆมันยามที่มันอยากจะพักแล้ว ทนกลั้นน้ำตาไม่ไหวพิมพ์ไปร้องไป พิมพ์ออกแนวน้ำเน่าสินะทั้งๆที่ตัวเองไม่ชอบแต่สภาพจิตใจมันสั่งว่าต้องแสดงความรู้สึกออกมาสิ ขอบคุณกำลังใจของน้องๆหลานๆมากๆนะคะ
ป้าบอกกับทาโร่ไปแล้วพี่ว่ามันคงดีใจที่มีคนเอาใจช่วยมัน แต่ทาโร่คนทนทรมานไม่ไหวแล้ว ป้าก็ไม่อยากให้มันทรมานนานขนาดนี้แต่ใครจะยอมให้หมาน้อยที่เหมือนน้องชายอีกคนในครอบครัวต้องตายไปทั้งๆที่ไม่ทำอะไรเลย
ขอโทษนะทาโร่ที่ป้าดูแลหนูไม่ดี ขอโทษนะที่ป้าปล่อยให้หนูวิ่งไปไหนต่อไหนกับเจ้าตัวโตที่บ้านจนไปติดเชื้อจากไหนไม่รู้ ขอโทษนะที่ไม่ได้เจอหนูในเวลาสุดท้ายที่ป้าคิดว่าทาโร่คงอยากจะอยู่ใกล้ๆป้า
ป้าขอให้หนูไปสวรรค์นะจ๊ะ พี่จะทำบุญไปให้ พี่ไม่สรรหาสุนัขมาเลี้ยงอีกแล้ว ป้าทนไม่ไหวกับความเจ็บปวดแล้ว
ขอให้ทาโร่ไปสู่สุขตินะจ๊ะ
เด็กชาย ทาโร่ อายุ หก เดือน พันธุ์ไซบีเรียนฮัสกี้
พี่จะรักและจดจำหนูตลอดไป
