น้องทาโร่ๆๆๆ

ไปแล้วค่ะ

น้องทาโร่ได้ไปอยู่กับเจ้าของใหม่แล้วล่ะเป็นญาติกับนู๋บิวที่อยู่ข้างบ้านแต่เห็นว่าจะเอาไปอยู่ที่ชลบุรีไม่ก็กทม.เหมือนเดิมแต่ที่ไหนไม่รู้นะ

ตอนแรกก็ไปบอกลูกค้าที่เป็นเจ้าของภัตตาคาร เค้าเป็๋นคนรักหมามากๆ ลูกน้องเค้าบอกเลี้ยงอย่างกะราชา เค้าบอกถ้าเอามาคงต้องไปอยู่ที่กาญ ตอนแรกนึกว่าเอาไปเลี้ยงที่ร้านจะได้ไปเยี่ยมบ้าง พอฟังก็แอบเศร้าต่อไปคงไม่เจอกันอีกแล้ว

นัดกับแม่บิวไว้ว่าวันศุกร์ที่ผ่านมานี่เค้าจะมารับน้องทาโร่แต่กลัวจะเศร้าตอนจากกันเลยขอแม่ไปสำเพ็ง สะพานเหล็ก

แต่เมื่อวานตั้งใจกลับบ้านช้าๆแล้วนะกลัวทำใจไม่ได้ตอนจะจากกัน

แต่ตอนกลับมาก็เจอน้องทาโร่นั่งรออยู่กะเจ้าแพนด้าป้าแอบตกใจ แล้วมานึกรึเค้าไม่เอาแล้วหว่าแอบดีใจเล็กๆแต่เสียใจเยอะๆที่จะต้องโดนแม่บ่นใส่ทุกวันแน่ๆ

พอมืดๆญาตินู๋บิวก็มารับน้องทาโร่ไป เป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่ได้อุ้มมัน เจ็ดเดือนที่ได้ผูกพันมันเศร้าจริงๆนะ แต่ทาโร่ก็ได้ไปอยู่สุขสบายแล้วก็สบายใจถ้าต้องไปปล่อยข้างถนนคงทำใจยาก ทาโร่ขอให้มีความสุขนะอย่าดื้อนะลูก

ต่อจากนี้เป็นโซน อกตัญญูของป้า

เป็นไปได้อยากจะระบายออกมาบ้างไม่งั้นคงเครียดตาย

เรื่องมีอยุ่ว่าก่อนจะย้ายกลับมาอยุ่บ้านเดิม มันเป็นตอนที่แม่ของป้าซื้อตู้ปลามาใหม่

ซึ่งตอนนี้มันได้กลายสภาพมาเป็นตู้ใส่ปลาเเรดเผือกของป้าแล้ว(แม่เค้าอยากเลี้ยงหมอสี)

เค้าก็ออกค่าตู้รองลงมาให้ด้วย เรื่องมันก็เริ่มขึ้นตอนที่ป้าพูดขึ้นมาว่า

"เอาทาโร่ไปเลี้ยงบนดาดฟ้าก็ได้นะถ้าม้าไม่อยากเห็นมัน"

แม่ก็พูดขึ้นมาว่า "นี่จะเอาซักกี่อย่าง การ์ตูนก็จะเอา หมาก็จะเลี้ยง ปลาอีก แมวอีก มีปัญญาดูแลมันมั้ยใครหาเลี้ยงแค่นี่ภาระไม่พอสินะ" แล้วเค้าก็โยงไปยังเรื่องที่ทะเลาะกับข้างบ้านที่บ้านอีกที่เรื่องหมาขึ้นมา และอีกมากมาย

และป้าก็เริ่มคิดว่า ความสุขของเราถูกทำลายลงไปทีล่ะอย่างๆต่อไปคงไม่เหลือสิ่งเยียวยาหัวใจยามท้อซะล่ะมั้ง

แล้วป้าก็เริ่มท้อใจอดข้าวไปสองวันแต่ไม่ผอมลง(สองวันจะผอมได้ไงล่ะ)

นั่งคิดไม่ตกไปซักหลายวันที่รู้ๆไม่ได้คุยกับแม่เกือบสัปดาห์นั่งเงียบตลอด

บอกตรงๆว่าไม่อยากจะพูดจริงๆบางที่เขาพูดอะไรมาพอเราจะอธิบายให้ฟังก็หาว่าเถียง

ขอเงียบสงบสยบแรงด่า ก็ได้ผลดีขึนพูดก็ไม่จบ

แล้วเรื่องก็เกิดขึ้นเพราะป้ามัวแต่คิดๆๆๆอะไรหลายๆเรื่องจนขับรถไปชนมา ผลคือโครงรถช่วงล้อหลังบุบไปแต่อีกฝ่ายที่ชนกันไม่บุบซักนิด ดีที่ชนกันเป็นคนรู้จักผลก็คือต่างคนต่างผิดประกันก็เครมให้แต่ขี้เกียจไปซ่อมเดี๋ยวไม่มีรถใช้

ตอนชนเค้าก็บ่นๆแต่เราก็เงียบเค้าก็ไม่บ่นอีกเลย

เเม่ไม่เคยกอดเล่นกับเราเลยตั้งแต่เด็กๆก็ถูกพี่เลี้ยง เลี้ยงมาตลอด โตมากับทีวีและพี่ล่ะมั้ง

มีแต่พ่อที่เราได้กอดได้หอมแก้ม แต่กับเเม่ไม่เคยเลย

แม่เราไม่เหมือนแม่คนอื่น เป็นคนที่ไม่แสดงความรักให้เห็นนอกจากความห่วงเล็กๆน้อยๆ

ก็รู้ว่าแม่รัก แต่ก็อดอิจฉาคนอื่นไม่ได้ที่คนอื่นๆเค้าได้รับความรัก

ตอนนี้รู้สึกตัวเองอกตัญญูจริงเลยที่บ่นมาแบบนี้ รักแม่นะแต่ทำไมแม่ดูเหมือนไม่เห็นความรักที่มีให้บ้าง

เศร้าพอล่ะค่ะ

เปลี่ยนเป็นรูปทาโร่ที่ถ่ายไว้ก่อนจะย้ายกลับมาบ้านเดิมล่ะกัน

มันซนอยู่ไม่สุขเลยล่ะค่ะเลยถ่ายออกมาไม่ดีเท่าที่ควรนะ

บรรยายใต้ภาพ

"อ๊ะเเน่ จะดูรูปผมใช่มั้ยล่ะ"

ตอนนี้ผมโตแล้วน้า

ดูสิผมโตเท่าพี่แพนด้าแล้วน้า

ไซบีเรียนนะฮะไม่ใช่หลังอาน จะถ่ายหลังไปทำไม

รักคุณพี่ทุกคนที่รักผมให้กำลังใจผมเสมอนะฮะ รักนะจุ๊บๆ

Fan art

จบล่ะจ้าเจอกันเอนทรี่หน้าจ้า

เอนทรี่นี้แสดงถึงความเกรียนของป้าเหลือเกิน